Canıma Sarıldın

Uzun zamandır şiir yazamıyordum. Şiir okumuyorum da. Herkesin böyle dönemleri olabilir tabi ama benimki o kadar basit değil. Neyse, iki gün önce bir şiir yazdım. Daha önce buradan özür dilediğim Büşü'nün "Canıma Sarıldın" sözü de şiirin bir yerinde aklıma geldi ve kullandım.

Aslında ben genellikle belirli bir olay üzerine yazmam ama bazı olaylar benim içe dönmemi sağlıyor. Öyle bir olay yaşadım geçenlerde. Bir arkadaşımın yaşadıkları beni biraz üzdü ve dünyanın yüzeyselliğinden kurtardı.

Canıma Sarıldın

geriye yalnız korkularımız kalacaktı biliyordum
seyredip de düştüğüm karanlıklardan
öpüşürken karışmamış mıydı nefeslerimiz
hem bizim de vardı hayallerimiz

işte hesapsızca içimize çektik hayatı
işte kırıldık yapraklarımızdan
sonrasına kim bakacaktı daha
uyanıp dudaklarına dokunduğumda

şimdi göz altlarından utanacaksın biliyorum
susuşlarından belki dokunduğumda sırtına
öyle kimsesizdim ki avuçlarında
öyle utangaç çocuklaşırken

yoktan bir sır büyütüp aldın içine
kim tahmin edebilirdi çocukluğunu
bu tutukluğunu, bu kimsesiz ojelerini
bu alnına düşen saçlarından

baktım da ne kadar öldüm, varlığım ne kadar söndü canımda
canıma sarılıp ağlayacaktın biliyordum
hangi yılın ilkbaharına benzeyecekti gözlerin
belki yemyeşil susmuştur, soluyorum

Saksağan