Üşeniyorum, erteliyorum, vazgeçiyorum

Öğretmenler kurulu toplantı tutanağını temize geçip taslağa göre gündem maddelerine yedirmem, ikinci dönem başı zümre toplantı tutanağı hazırlamam ve bir yandan da KPSS çalışmam lazım.

Bilmem bunlardan mıdırı, az önce üzerime birden bir sinir stres çöktü. İki tane üst üste sigara içtiğim için tansiyonum yükselmiş ya da düşmüş de olabilir. Bugünlerde psikolojik olarak da pek iyi olmadığımı düşünüyorum. Neyse geçer hepsi tabi ki. Delilerden farklı olarak geleceğe kimi zaman olumlu, kimi zaman da olumsuz bakıyorum. Gerçekten delirseydim sanırım sadece şimdiki zaman'ı düşünürdüm belki onu bile düşünmezdim.

Uzun zamandır şiir yazamamamın, her türlü derin duygu ve düşünceyi beynimin ücra köşelerine atıp bastırmamın bunun için de kendime zarar verici boş zaman uğraşları bulmamın etkisi de şuanki halimine teşhiş koymama katkısı olabilir. Çünkü tüm bunları yaptıktan sonra da "bugün kendim için ne yaptım" sorusuna "hiçbir şey" cevabı vermek, beni en çok yıpratan şey sanırım.

Geçenlerde adını hatırlayamadığım bir blogda (böyle şeyleri asla aklımda tutamam)"üşenme, erteleme, vazgeçme" felsefesinin tam tersini yaşayan bir blog yazarına yorum olarak "ben de üşen, ertele, vazgeç" felsefesiyle yaşadığımı söylemiştim. İnsan pekçok şeyi düşünüyor ama bu şekilde içinde bulunulan durumun adını koymak sanırım daha sarsıcı oluyor. Gerçekten öyle yaşıyorum. Artık ertelediğim tüm işlerimle ve sıkıntılarımla yüzleşmeliyim. Zira çok yoruldum artık. Başta belki daha çok yorulacağım ama bir şekilde atlatacağım bu süreci.

Böyle kişisel gelişim ilkeleriyle yaşamayı ömrüm boyunca sevmedim sevmedim ama bu artık batma ya da çıkma savaşı benim için. Her türlü dala tutunmak zorundayım.

Bir zamanlar bir oyun oynardım kendi kendime. Bir şeyi yapmadan önce "şuan bunu yapmam doğru mu, daha iyi bir şey yapabilir miyim" diye sorardım ve genellikle de kendime faydalı olanı yapardım. İnsan her zaman faydalı işler yapamaz tabi ki aradaki dengeyi iyi kurmak gerekiyor ama örnek veriyorum boş boş tv izlerken bir taraftan yapmam gereken şeyleri düşünmek ama yapmamak insanı gerçekten yıpratıyor. Ki o kadar tv izlerim ama düzenli takip ettiğim bir tane bile program yok, bu da onu bile hakkıyla yapmadığımı gösteriyor.

Kendimi yeterince yargıladım ve cezamı kestim. Bana destek olacak mesajlarınızı bekliyorum. Şimdiden teşekkürler.